Nieformalnie działająca od prawie dwudziestu lat, Fundacja Blochów została zarejestrowana jako pełnoprawna korporacja charytatywna stanu Nowy Jork we wrześniu 2006 roku, po uprzednim uzyskaniu oficjalnej zgody na swą działalność, od nowojorskiego Departamentu Edukacji pod egidą Nowojorskiego Uniwersytetu Stanowego.
   

Podstawowym celem Fundacji jest restytucja polskich dzieł sztuki lub przedmiotów związanych z polskim dziedzictwem narodowym i kulturą, utraconych na wskutek wydarzeń historycznych po pierwszym rozbiorze Polski w 1772 roku. Inne kierunki działań Fundacji to promocja polskiej historii, sztuki i kultury, ze specjalnym naciskiem na polskie militaria, polskie starodruki i numizmatykę, jak również podkreślenie wkładu członków rodziny Bloch herbu Ogończyk, jednego z najstarszych polskich rodów szlacheckich, w rozwój polskiej sztuki, kultury i historii.
   

Fundacja Blochów współpracuje od lat z różnymi muzeami i innymi instytucjami kulturalnymi w Polsce, przekazując im, bez zbytecznego rozgłosu, niektóre cenne eksponaty ze swojej bogatej kolekcji. Jakkolwiek w formalnym i prawnym sensie, Fundacja Blochów jest właścicielem wszystkich restytuowanych przez siebie przedmiotów, mniema się ona być jednak bardziej ich depozytariuszem czy tymczasowym kustoszem niż posiadaczem.
   

Zbiory Fundacji, składające się wyłącznie z przedmiotów zakupionych poza granicami Polski, głównie w Niemczech, Austrii, Francji, Wielkiej Brytanii, Włoszech, Hiszpanii, USA, Kanadzie ale także w Rosji, Australii, krajach skandynawskich czy nawet w Singapurze i Chinach, powiększają się z każdym dniem. W chwili obecnej obejmują swym zakresem kilka tysięcy eksponatów, w tym unikatowe egzemplarze broni białej i palnej a także oporządzenia wojskowego, należących do rzadkich formacji polskich i znanych postaci historycznych; rogatywki i konfederatki powstańcze; kilkadziesiąt nieznanych dotąd, oryginalnych zdjęć powstańców styczniowych, w tym Żuawów Śmierci; jedyne w polskich zbiorach zdjęcie podoficera Pułku Kozaków Sułtańskich, z okresu wojny krymskiej; jedwabna, ręcznie wyszywana chorągiew kościelna “Jeszcze Nie Nadeszła Chwila Rozgrzeszenia” z okresu manifestacji patriotycznych 1861-1864; kilkaset poloników, samych “białych kruków” z XVI, XVII i XVIII wieku, wielokrotnie nieznanych Estreicherom lub jedynych egzemplarzy w polskich rękach, w tym takie cymelia jak wietorskie pierwodruki 1543/1544 “Turcyków” Stanisława Orzechowskiego; dziedziców Marcina Scharffenbergera pierwodruk “Confessio Fidei” z 1553 roku kardynała Stanisława Hozjusza, w oryginalnej oprawie krakowskiej Jerzego Moellera, z super-ekslibrisem wojewody poznańskiego Janusza Latalskiego h. Prawdzic; i wiele innych arcy-ciekawych obiektów, których opis wymaga osobnej strony internetowej Fundacji. Strona taka, w pełni udokumentowana kolorowymi zdjęciami, planowana jest w najbliższej przyszłości. Za projekt ten odpowiedzialny jest wiceprezes Fundacji, Ziemowit Bloch.